Perfekcyjna niedoskonałość

Połowa maja, a ja dopiero zaczynam wspinanie na Jurze. Chyba się starzeję ;] Tym razem inauguracyjną drogą została (kolejna) nowość Janka Sokołowskiego na Łężcu – Perfekcyjna niedoskonałość za VI.6. Sąsiadująca z dynamiczną i bulderową Bożą inwazją, Perfekcyjna oferuje bardziej czujne i ciągowe wspinanie. Jeśli ktoś ma dosyć mikro fakerów i dwójek, ale nie gardzi wszystkim co się nie przewiesza, to warto zajrzeć na Łężec!

Łukasz Dudek na Perfekcyjnej Niedoskonałości

Łukasz Dudek na Perfekcyjnej Niedoskonałości

Mnie przypadło w udziale pierwsze powtórzenie drogi, a chwilę potem do łańcucha wpiął się Łukasz Dudek, trudności potwierdzone, dzięki Janek!

Pomiędzy dwoma zamkami - Mirów

Pomiędzy dwoma zamkami – Mirów

Last Round, Last Minute…

I jak tu w paru zdaniach opisać 2 tygodniowy wyjazd!? Pomocne okazać by się mogły zdjęcia, ale oczywiście zamiast doskonalić swój fotograficzny warsztat wolałem w nieskończoność wizualizować ruchy na drogach, pracować nad perfekcyjną opalenizną i godzinami dywagować o wyższości mielonego mięsa nad tuńczykiem z puszki… Jeśli ktoś zastanawia się gdzie tym razem nas wywiało to odsyłam do zeszłorocznego wpisu – Saint Léger – wspinaczkowa perła Prowansji.
No dobra, ale o co chodzi z tym tytułem? Pomysł podrzucił mi Maciek, zainspirowany burzliwymi wydarzeniami ostatniego dnia wyjazdu…
Wszystko zaczęło się parę dni wcześniej podczas wyboru projektów na drugą cześć wyjazdu. Ja bez wahania uderzyłem na 40 metrową perełkę sektora Face Est czyli Le Nabab za 8b+, Maciek i Konrad wybrali największy klasyk St. Léger czyli FFMeuh za 7c+, a Łukasz bezpiecznie postanowił na niczym dłużej nie przysiadać.

Środkiem tej groty idzie Le Nabab

Środkiem tej groty idzie Le Nabab

Kolejne dni przebiegały po naszej myśli. Zarówno u chłopaków jak i na mojej drodze ruchy nie stanowiły problemu, do sukcesu brakowało jedynie wytrzymałości. Chwilę później, w obliczu obolałych przedramion i pozrywanej skóry na opuszkach, końcówkę wyjazdu postanawiamy przewspinać w systemie 1/1, czyli dzień wspinania i dzień restu. Pomysł o tyle trafiony, że każdego z dni wspinaczkowych będziemy w najlepszej dyspozycji, ale tracimy też jeden dzień na wstawki i cała akcja będzie się rozgrywać ostatniego dnia.

Konrad na FFMeuh, fot Maciek Ostrowski

Konrad na FFMeuh, fot Maciek Ostrowski

W piątek budzimy się wypoczęci, pogoda nie najgorsza, choć co niektóre z chmur są podejrzanie granatowe. Plan jest taki: jemy śniadanie, pakujemy wszystko poza plecakami na wspin, robimy projekty tuż po rozgrzewce, potem kilka zdjęć i wczesnym popołudniem zahaczając o pizze wyruszamy w trasę do Polski. Rzeczywistość niestety okazała się mniej kolorowa ;] Pierwszy w drogę startuje Konrad, idzie bezbłędnie. Poza głośnym dopingiem, wymieniamy z podziwem uwagi „ale moc”, „ zrobi na miękko”, itd. Niestety, Konrad łapie „klamę z której się nie spada” i ku zdziwieniu wszystkich pod ścianą, postanawia spaść ;]. Teraz moja próba. Czuję moc jak nigdy i… i spadam w cruxie, Maciek podobnie, no nic mamy jeszcze spokojnie po dwie próby, które…… pominę i płynnie przejdę do trzecich, teoretycznie ostatnich, bo stawiamy wszystko na jedną kartę i restujemy po 2-3godziny aż do ok 18. Przerwa się opłaca, Konrad topuje FFMeuch, swoją życiówkę. Z Maćkiem stwierdzamy, że sukces odczarowany. Wbijam w drogę, czuję się trochę gorzej niż w pierwszej wstawce, ale cisnę a muerte! Przechodzę crux z lekkim zapasem i ląduję w reście, 35m nad ziemią. Teraz jeszcze 8 ruchów za ok 7b+ i końcowe klamy. Czuję się świetnie, w powietrzu unosi się zapach sukcesu, wchodzę w końcową sekwencję, jeszcze 5 ruchów, trzy, jeden. Nagle wyjeżdża mi noga, jestem w sporym przewieszeniu, więc ciało jak z procy ustawia się w poziomie, chwyty przestają pracować i po 10metrowym locie zdzieram sobie gardło wykrzykując różnorakie epitety. Z dołu poza milczeniem chłopaków słyszę uśmiechających się z politowaniem Francuzów. Nie wierze, że to się stało. Przez 15lat wspinania popełniałem różne błędy, ale ostatniego dnia wyjazdu, w ostatniej próbie na ostatnim, już nie trudnym ruchu??? Idę łapać Maćka, który po rewelacyjnej walce wpina się do łańcucha 7c+. Jest już po 19. Chłopaki robią ostatnie wstawki w zaległe „łatwiaki”, a ja podejmuję decyzję, że jeśli mam wyjechać bez drogi to przynajmniej z poczuciem, że dałem z siebie absolutnie wszystko. Czekam do 20:30, startuję w półmroku, ale chwyty jeszcze dobrze widać. Przechodzę pierwsze trudności, ok 8b zakończone dobrym restem. Staram się nie myśleć o niczym innym niż o kolejnych ruchach. Wchodzę w cruxa, chłopaki i francuzi zaczynają się drzeć. Tym razem nie jest tak łatwo, każdy ruch robię na granicy możliwości i znowu ląduję w Klamach nad którymi spadłem 2godziny temu. Tej okazji już nie zmarnuję, czekam aż zbułowanie zejdzie z przedramion. Temperatura lepsza niż idealna. Już mam startować gdy z dołu słyszę ciche „o nie”. Nad głową rozlega się szum deszczu… Szybka analiza sytuacji i stwierdzam, że to raczej dobry omen niż zrządzenie losu. Ruszam, dochodzę do ruchu z którego spadłem, dokładam rękę, teraz już nic mnie nie powstrzyma. Sięgam do topu, wpinam linę i krzyczę w niebogłosy. Nominalnie Nabab nie jest moją najtrudniejszą drogą w dorobku, ale mentalna walka jaką musiałem stoczyć stawia ją na samej górze mych skalnych zdobyczy. Wybiła 21. Schodzimy ze skał i wsiadamy do auta. Odpalam silnik i w tym momencie następuje oberwanie chmury. Last round, last minute :]
No dobra, a jak wyglądaliśmy po zjechaniu z dróg? Ja z Maćkiem tak:

fot + edit Maciek Ostrowski

fot + edit Maciek Ostrowski

A Kondor tak:

fot + edit Maciek Ostrowski

fot + edit Maciek Ostrowski

:D

Obiecana pizza, fot. Maciek Ostrowski

Obiecana pizza, fot. Maciek Ostrowski

Prywatny prysznic

Prywatny prysznic


DSC_0057_1 DSC_0090_1 DSC_0154_1 DSC_0131_1 DSC_0147_1 DSC_0215_1 DSC_0298_1 DSC_0314_1 DSC_0345_1 DSC_0327_1

Okładki, wywiady, sterydy…

Przyzwyczaiłem Was raczej do przewagi zdjęć nad tekstem w moich wpisach, ale wyjątkowo odstąpię od tej reguły (edit: jednak dodałem małą galerię na końcu ;]). Dlaczego? Przecież pogoda przez ostatnie dni wręcz zmuszała do wyjazdów w skały, a co za tym idzie utrwalania tych chwil na matrycy aparatu. Niestety, jeszcze przez parę dni muszę odpuścić wspinanie…ale o tym zaraz. Wcześniej chciałem się pochwalić pierwszą publikacją zdjęcia mojego autorstwa na okładce! I to nie byle jakiej, bo przewodnika wspinaczkowego po Jurze :]

Na zdjęciu oczywiście Ewcia Załuska i Przeminęło z Wiadrem VI.4 na Popielarce

Na zdjęciu oczywiście Ewcia Załuska i Przeminęło z Wiadrem VI.4 na Popielarce

Dodatkowo w środku pojawiają się jeszcze dwa moje zdjęcia oraz dwa Wojtka Ryczera ze mną w roli głównej. Przewodnik jest na prawdę niezły i mogę go śmiało polecić! Więcej o Jurze Północnej znajdziecie tutaj

BUKA już jest!

BUKA już jest!

Kolejna informacja dotyczy Biuletynu Uniwersyteckiego Klubu Alpinistycznego. Otóż w tym tygodniu ukazała się nowa BUKA!!! W środku znajdziecie mnóstwo ciekawych artykułów autorstwa mistrzów pióra nie tylko z UKA (rewelacyjny tekst Mechaniora – Pasja Życia), trzy obszerne wywiady z Kubą Główką, Leszkiem Milczarkiem oraz ze mną. Odpowiadam na nierzadko prowokacyjne pytania Kuby Radziejowskiego o naszą Jurę, kucie w skałach, ograniczniki, najtrudniejsze drogi, wspinaczkowe plany, najważniejsze osoby w moim wspinaniu i wiele innych. Serdecznie polecam! BUKA będzie dostępna już za kilka dni, oczywiście za darmo.


No dobrze ale o co chodzi z tym odpuszczeniem wspinania? Już wyjaśniam. Od wielu miesięcy ciągnęła się za mną wydawało się drobna kontuzja w lewej ręce. Niby nic poważnego, bo bolało tylko przy wyciągniętym chwycie gdzieś w środku dłoni. Naturalnie unikałem takiej pozycji przy łapaniu chwytów i jakoś dawało radę się wspinać. Z czasem jednak przyszły zawody (13 miejsce na Bloco Masters i 10 na Push The Limits w Krakowie) i wyjazd na bouldery do Bleau, a palec zamiast się goić to zdawał się boleć jeszcze bardziej. Przyszła pora na lekarza, jednego, drugiego, piątego, do tego usg i w końcu diagnoza – przewlekły stan zapalny ścięgna zginacza IV, oraz bardzo duży wysięk w pochewce. Podobno coś takiego samo się nie zagoi. Cytując dr. Nowickiego „U normalnego człowieka zrobiłbym małe nacięcie i płyn by się usunęło, ale pan nie jest normalnym człowiekiem”. Nie pozostawiając mnie długo w rozterce czy to był komplement czy obraza doktor dodał, że zdecydowanie zaleca wstrzyknięcie sterydu. Ma on spowodować wchłoniecie się wysięku, który jest przeszkodą w samo wygojeniu się ścięgna. Jak powiedział, tak zrobiłem. Bolało straszliwie ale innych skutków ubocznych na razie nie zauważyłem. Jedyne zalecenie brzmiało „nie obciążać przez trzy tygodnie”. Więc tydzień restowałem, a pozostały czas spędzam na budowaniu wytrzymałości poprzez chodzenie po klamach w nieskończoność. Za tydzień koniec okresu ochronnego i mam nadzieje, że temat ścięgna będzie niedługo zamknięty! Tym bardziej, że za 2 tygodnie startuję do prowansalskiej perły czyli Saint Leger!!! Tam wytrzymałość zdecydowanie się przyda ;]

I na koniec, żeby nie było, że wcale nie ma zdjęć wrzucam kilka kadrów z Warszawskiej Ligi Boulderowej i Mural Masters. Kolejność trochę losowa, a co ;] Trzymajcie się!

“Some classic boulders from Fontainebleau”

Po dwóch tygodniach od powrotu z Francji, w końcu udało mi się znaleźć chwilę na post o Bleau. Niecierpliwych zapraszam na poniższy filmik, a tych wytrwalszych również na parę zdań i zdjęć poniżej :].

Na filmie znalazła się spora część moich siódemkowych zdobyczy z Bleau. Z tych najtrudniejszych brakuje jedynie Tristesse, kolejnej mega klasycznej siódemki ce.

Jedne z najsłynniejszych kamieni w Bleau, filarem na środku biegnie Tristesse

Jedne z najsłynniejszych kamieni w Bleau, filarem na środku biegnie Tristesse

Po drugim wyjeździe do „blo” wydaje się już postanowione, że coroczne zimowe wyjazdy pod Paryż staną się u mnie tradycją. Sercem co prawda bliżej mi do wspinania z liną, jednak ciężko oprzeć się urokowi wspinania w piaskowcowym raju. Nieskończona liczba kamieni, niesamowita uroda większości z nich i przede wszystkim niespotykany nigdzie indziej klimat to walory, które będą mnie tu ściągały przez lata…

Recepta na cały dzień wspinania, fot. Grzesiek

Recepta na cały dzień wspinania, fot. Grzesiek

Maciek i Cannonball

Maciek i Cannonball

Maciek i L’Angle Allain ;]

Maciek i L’Angle Allain ;]

Nasz azyl

Nasz azyl

Circuits!!!

Circuits!!!

Życiówka na boulderach

Nie spodziewałem się, że pokonanie bulderu może cieszyć tak samo jak wpięcie się do stanu na trudnej drodze, a jednak ;) Po zeszłotygodniowym docykaniu patentów, wczoraj udało mi się zameldować na topie Odium, mojego pierwszego bulderu za 8A!

Tuż po wyjściu na pik

Tuż po wyjściu na pik, fot. Michał Brzeziński

Odium to dość długa, bo kilkunastoruchowa przystawka z siłowym cruxem w połowie. Większość ruchów znałem już z zeszłej zimy z przejść Tabexa i Keep Fit, które z Odium mają wspólną końcówkę, ale poważne wstawki w całość odbyły się dopiero tydzień temu.

I jeszcze kadr z zeszłej zimy

I jeszcze kadr z zeszłej zimy

Wczoraj po prostu wszystko dobrze zagrało i po lekkiej walce udało mi się przejść całość. Dodatkowo przed i po Odium dorzuciłem jeszcze Monsun SSD i kombinację Super Tabex, obie za 7C. Radość ogromna, szczególnie w perspektywie zbliżającego się wyjazdu do Fontainebleau!!!

soon <3

soon <3

Edit: Zapomniałem dodać, że urwał się startowy podchwyt. Ja używałem pleców na lewo od niego i odciągu na prawo. W trudności Odium nic to nie zmienia, ale Oj tam, oj tam awansował bym na 7A…

Zima

Gdzie te bouldery???

Gdzie te bouldery???

Zima – śnieg, mróz, para z ust, czapki, rękawiczki, lód na szybach i sól na butach. A dla wspinaczy? Okres intensywnego ładowania na panelu, startów w zawodach i dobrego tarcia na boulderach.
Niestety ze względu na dużą ilość pracy trenerskiej i fotograficznej (premiera sesji dla Mazdy i Warszawianki wkrótce) dopiero wczoraj wyskoczyłem poruszać się w skałach, ale nie odpuszczam! Co więcej, za trzy tygodnie najprawdopodobniej wyląduję w podparyskim Fontainebleau. Trzymajcie kciuki za dobrą pogodę!

Tak było rok temu

Tak było rok temu

Tymczasem wrzucam kilka kadrów z pierwszej rundy Warszawskiej Ligi Boulderowej 2015, która odbyła się na Cruxie. Warunki do zdjęć nie były łatwe (mało światła i ogromna ilość magnezji w powietrzu), ale coś udało się podziałać. Kolejne edycje na Murallu i Warszawiance, fotorelacja zapewniona!

DSC_0001 DSC_0071 DSC_0080 DSC_0081 DSC_0111 DSC_0119 DSC_0129
Na koniec jeszcze drobna autoreklama, mini wywiadzik w Górach :)