Autor: Stefan

Diabelskie Schronisko

Minus 4 stopnie, lampa, trochę śniegu. Idealny warun na nart… tfu! Na zimowy bouldering!

The Zachar na rozgrzewce

The Zachar na rozgrzewce

Wiadomo, jak jest ciepło to każdy potrafi, więc w ramach testowania odporności na ból, postanowiliśmy sprawdzić czy należymy do tych co potrafią jak jest zimno. Jak powiedział tak zrobił i w sobotni poranek zamiast pić herbatę przed telewizorem, wraz z czterema zapaleńcami ruszyliśmy do światowej sławy miejscówki – Diabelskiego Schroniska (aka Nora) w jurajskich Kusiętach.

Zachar i Lucyfer 1/2

Zachar i Lucyfer 1/2

Jak już się pewnie domyślacie było wspaniale ;] No dobra, dość zimno, ale przy odpowiedniej rozgrzewce i docieplaniu pomiędzy wstawkami udało mi się urobić m.in Lucyfera za 7C i poczynić poważne próby na trudniejszych propozycjach rejonu. O ile pogoda pozwoli to jeszcze przed wyjazdem do Blo (zostało 17dni!!!) uda mi się wrócić i dokończyć projekty (zgłoszenia na wyjazd w komentarzach).

Lucyfer 7C, fot. Grzesiek Gawryszewski

Lucyfer 7C, fot. Grzesiek Gawryszewski

Na miejscu znajdujemy "intrygujące" formacje lodu...

Na miejscu znajdujemy „intrygujące” formacje z lodu…

Tymczasem zapraszam na krótką filmową relację z wypadu (w tym przejście Egzekutora 7B+) autorstwa wzrastającej gwiazdy polskiej kinematografii, nieocenionego Grzesia Gawryszewskiego i jego świeżo powstałego studia filmowego „Blinks and Crimps”!

2016 – Krótkie podsumowanie

W minionym, 2016 roku działo się dla mnie naprawdę sporo. Były zarówno wzloty, jak i upadki, ale na szczęście to te pierwsze zdominowały moje wspinanie :]. Sezon toczy się dla mnie non stop i ciężko pierwszy dzień stycznia określić jego początkiem. Jest to jednak niewątpliwie początek nowego roku i tego dnia zdecydowanie nie przespałem. Klasycznie jeszcze kilka dni przed Sylwestrem wybrałem się do Słoweńskiego Ospu, gdzie dokładnie w Nowy Rok udało mi się wpiąć do łańcucha 35-metrowego 8b+ – Kaj Ti Je Deklica. Dobry prognostyk na dalszą część roku!

Rozgrzewka w Ospie. fot. Konrad Boczyński

Rozgrzewka w Ospie. fot. Konrad Boczyński

Niedługo po powrocie z Ospu wystartowałem w największych polskich zawodach bulderowych – Bloco Masters, gdzie udało mi się załapać do pierwszej dwudziestki, co przy mocno międzynarodowej stawce uznaję za całkiem zadowalający wynik. Panel panelem, ale w końcu mamy zimę czyli sezon na kamienie! Jako przygotowanie pod zbliżający się wyjazd do Fontainebleau przechodzę ciężkowicki klasyk za 7C+ – Odyseję Dotyku. Rodzimy piaskowiec ewidentnie przełożył się na Bleau gdzie podczas tygodniowego wspinania pokonuję 3 x 7C i 5 x 7C+. Plan zrealizowany! Poniżej filmowe przypomnienie tego wyjazdu, a już za 3 tygodnie powtórka!

Wiosna to jeszcze szybki start w Pucharze Polski w Bulderingu we Wrocławiu, pierwsze powtórzenie Królowej Południa VI.6+ na Okienniku i majówkowy wyjazd na Frankenjurę. Wyjazd dość krótki, ale obfitujący w sporo średnio-trudnych linii, na czele z Planem B za 8b.

Plan B, fot. Maciek Ostrowski

Plan B, fot. Maciek Ostrowski

Specyficzne chwyty na Franken przełożyły się niestety na poważne przeciążenie palca, które niedługo później próbowałem podleczyć wyjazdem do magicznego i legendarnego czeskiego rejonu – Labaka. Jak powszechnie wiadomo wyceny w Labaku nie mają żadnego przełożenia na „normalne” wyceny, więc napiszę jedynie, że pokonanie dwóch IXc OS i Xa RP uznaję za osobisty sukces. Szczególnie, że panowały straszne upały!

Ach ten Labak! Na zdjęciu napieram po mega klasyku - Zub Czasu, fot. Konrad Boczyńśki

Ach ten Labak! Na zdjęciu napieram po mega klasyku – Zub Czasu, fot. Konrad Boczyńśki

Labak nie wywołał cudownego ozdrowienia, więc dopiero 3tyg później melduję się na topie mega wymagającej, świeżej linii Jastrzębnika – Mroczne Widmo za VI.6/6+, autorstwa Waldka Podhajnego.

Ach ta Jura! Wspin na Dużym Pochylcu w obiektywie Maćka Ostrowskiego

Ach ta Jura! Wspin na Dużym Pochylcu w obiektywie Maćka Ostrowskiego

W końcu przyszło lato i klasycznie miesiąc w Rodellar. Pogoda dopisuje pod koniec sierpnia wracam ze sporym koszykiem przejść na czele z Floridą 8c (pierwsze 8c na weście!!!), Ixeią 8b+ i dwiema 8a OS.

Wszędzie tufy! Rozgrzewka w Rode, fot Zuzia

Wszędzie tufy! Rozgrzewka w Rode, fot Zuzia

Wrzesień to okres odbudowywania utraconej w Hiszpanii siły, zakończony sukcesem na Fumarze (Fumar Perjudica VI.7). Miały być dwie VI.7 w ten sam weekend, a niestety skończyło się na jednym i kontuzji :(. Nie pomógł nawet rehabilitacyjny, urodzinowy wyjazd do greckiego Leonidio i w listopadzie zmuszony byłem odpuścić treningi na 2tygodnie, a ostre wspinanie na sporo dłużej.  Zgodnie z zasadą „co cię nie zabije to cię wzmocni” rozpocząłem więc intensywną rehabilitację i zabiegi fizykoterapii. Efekt? Pisząc te słowa jestem już po grudniowym starcie w Pucharze Polski w Bulderingu  i bardzo udanym sylwestrowym wyjeździe do Ospu. Kontuzjowany palec zdaje się szybko wracać do zdrowia, a ja po całkiem udanym 2016 roku już planuję kolejne, coraz trudniejsze cele na obecny, 2017!

img_6475_6

Fumar Periudica, fot. Maciek Ostrowski

 

Bloco razy dwa

Po krótkiej zimowej przerwie nadrabiam zaległości na blogu. Na początek świeża galeria z sobotniego Bloco Masters i bonusowo nieco mniejszy zbiór kadrów z grudniowych Mistrzostw Polski, także na Bloco.
Moje starty na obu powyższych imprezach zakończyły się w pierwszej dwudziestce i przyznam szczerze, że mimo iż nie jest to wyśrubowany wynik, to patrzę na niego z (nie)małą satysfakcją. Może dlatego, że w grudniu zamiast na starcie w MP skupiałem się raczej na budowaniu formy pod sylwestrowy wyjazd do Ospu, a po powrocie ledwo zdążyłem wskoczyć na campus i już było Bloco Masters 😉 W każdym razie zapraszam do oglądania zdjęć i zaglądania na bloga, bo niedługo pojawi się trochę więcej tekstu!

Bloco Masters:

Mistrzostwa Polski w Bulderingu 2016:

Leonidio – perła Peloponezu

Już zacierałem ręce na myśl o nowym młynku do kawy, tymczasem Ewcia wyskakuje z tekstem, że zmieniła zdanie i na urodziny – zamiast młynka – kupuje nam bilety do jakiegoś westowego rejonu. Tak na 5 dni. No cóż, będę musiał dalej mielić ręcznie…

W skład prezentu wchodził tylko bilet, więc przed zakupem postanowiliśmy zrobić małą analizę destynacji:

  1. Barcelona:
    – zalety: najlepszy wspin na świecie, dobra pogoda, celebryci w skałach, tanie wypożyczenie auta, tanio w sklepach
  1. Ateny:
    – zalety: tanie bilety
7c w sektorze ELona

7c w sektorze ELona

Jak widać wybór był prosty. Po dwóch godzinach lotu i trzech w samochodzie meldujemy się w rejonie, o którym usłyszeliśmy dopiero przy okazji szukania biletów – Leonidio.

Tym razem pominę mrożące krew w żyłach historie, jak to po 3 godzinnej walce, na granicy omdlenia, 10 metrów nad ostatnim przelotem, nie trafiam w topową klamę na projekcie życia i przejdę płynnie do subiektywnej recenzji tego hipsterskiego rejonu.

Na początek małe ostrzeżenie. Zgodnie z danymi googla w październiku w Leonidio występuje statystycznie 5 deszczowych dni i jak się już pewnie domyślacie wszystkie 5 przypadło na nasz wyjazd :). Do tego miałem problemy z aparatem, więc większość zdjęć robiłem komórką, podczas pochmurnej/deszczowej pogody. Nie zrażajcie się jednak zdjęciami, tam jest naprawdę pięknie!!!

Jak już wcześniej wspomniałem, nie będzie to klasyczna recenzja, więc zapomnijcie o informacjach w stylu jak dojechać, gdzie spać czy z kim się zadawać. Zacznę natomiast od  najważniejszej jak dla mnie informacji, czyli odpowiedzi na pytanie  – „Jak wspin?”. Lecąc do tego spartańsko brzmiącego rejonu nastawiałem się na coś w rodzaju wspinania w San Vito na Sycylii. Krótkie i średniej długości drogi. Kilka kalafiorów i po 2-3 warte zrobienia linie w sektorze. Jak się później okazało porównanie do włoskiej miejscówki towarzyszyło mi na każdym kroku i niemal za każdym razem grecki rejon wypadał znacznie lepiej.

Ale do rzeczy. Leonidio oferuje obecnie niemal tysiąc dróg sportowych i trochę wielowyciągów. Znajdziemy tutaj wspinanie w każdym stopniu trudności i w każdej chyba formacji. Jako, że pionowe płyty nie są jednak niczym wyjątkowym i szczególnie poszukiwanym przez Polaków, wspomnę o 40 metrowych wędrówkach po kaloryferach w sektorze Elona, morzu stalaktytów na Marsie, niespotykanych „jajkach” w Twin Caves czy atletycznym dachu Crash of the Titans. Podejścia? Głównie krótkie i bardzo krótkie, czasem średnie, ale nie jest to Ceuse ;). Obicie? Świetne. Wystawy? Różnie, ale większość sektorów jest przynajmniej pół dnia w cieniu. Najlepsze miesiące na wspin to klasycznie wiosna i jesień.

Sektor Twin Caves

Sektor Twin Caves

No dobrze, ale gdzie jest haczyk zapytacie? Nie ma, ha! No dobra jest, w jakości skały. Przeglądając Internet przed wyjazdem rzuciły mi się w oczy sugestie żeby zabrać kask, ale jako że przydał mi się on ostatnio NIGDY, to nie brałem ich zbyt poważnie. Jak się później okazało był to duży błąd i już pierwszego dnia, urywając kawałek tufy wielkości głowy, żałowałem swojej głupiej decyzji. Widać człowiek się uczy całe życie.
Leonidio to bardzo młody rejon, zdecydowana większość dróg powstała tu w ciągu minionych trzech lat i nie widziała zbyt wielu wspinaczy. Fakt ten w połączeniu z dużą ilością, często kruchej rzeźby naciekowej skutkuje notorycznymi obrywami. Pamiętajcie więc o kasku dla asekuranta i odpowiedniej dyscyplinie pod skałami (szczególnie z dziećmi). Nie ma jednak tego złego i z racji „świeżości” dróg nie doświadczycie tutaj wyślizgu i wygumionych stopni, a wspinając się onsightem poczujecie prawdziwy smak tego stylu.

Zdarza się też ostra skała ;)

Zdarza się też ostra skała 😉

Z poza wspinaczkowych informacji same dobre wieści. Każdy i to naprawdę każdy mówi tutaj po angielsku. Od emeryta za ladą w aptece po znudzoną nastoletnią kelnerkę w barze. Woda na plaży – ciepła. Jedzenie – rewelacyjne! Pokochałem grecką kuchnię. Szczególnie polecam restaurację Myrtoon w pobliskiej miejscowości Poulithra (dobra nazwa :P). Z mniej namacalnych rzeczy warto zliczyć spacer po samym Leonidio. Ta niewielka miejscowość uchowała się jakimś cudem przed letnimi atakami turystów i dzięki temu zachowała swój naturalny, grecki klimat. Nie ma tu supermarketów tylko małe lokalne sklepiki prowadzone, sądząc po wnętrzach, od pokoleń. Zamiast sklepów z tandetnymi pamiątkami znajdziemy lokale pełne rdzennych produktów spożywczych i….ciastek! 😀 Mają tu świetne cukiernie!

:D

😀

Leonidio

Leonidio

Ulubiony środek transportu Greków

Ulubiony środek transportu Greków

Kolejnym wartym odwiedzenia miejscem w wiosce, chociaż by po przewodnik, jest Panjika. Panjika to bar, knajpa i mini sklep wspinaczkowy prowadzone przez kooperatywę wspinaczy (6 lokalsów, 2 Niemców i jeden Rosjanin). Miejsce naprawdę wyjątkowe, warto wpaść tu napić się piwka, pogadać z lokalnymi ekiperami, przyjezdnymi wspinaczami czy kupić wspomniany (REWELACYJNY) przewodnik. Panjika to organizacja non-profit – cały zysk idzie na…obijanie nowych dróg :). Znajdziecie ją w ścisłym centrum Leonidio, są nawet drewniane znaki naprowadzające.

Panjika o świcie, jeszcze przed otwarciem

Panjika o świcie, jeszcze przed otwarciem

Knee-bar master ;]

Knee-bar master ;]

Na koniec kilka przydatnych linków:

stefanmadej.wordpress.com – super blog 😛

panika.org – strona wspomnianej kooperatywy i zarazem autorów przewodnika

climbing-leonidio.com – przewodnik online, funkcjonował do czasu wyjścia tegorocznego topo Panjiki. Nie jest zbyt aktualny, do tego zdjęcia skał nie zachęcają, ale daje jakiś pogląd na cały rejon.

patitucciphoto.com/2015/01/02/climbing-leonidio-greece/ – kilka spoko fotek

Widok spod skał

Widok spod skał

dsc_7157_1

Fumar Perjudica

Nadeszła jesień, więc czas na zbiory ;] Na początek pada Fumar Perjudica – VI.7. Brzmi jak szybka i przyjemna akcja i o ile wspinanie po Fumarze na pewno zaliczam do przyjemnych, to pokonanie całości wymagało ode mnie sporych nakładów pracy. Na poważnie do Mamutowej zawitałem już zeszłej wiosny. Kierując się zasadą wzmacniania słabych stron wybrałem to, chyba jedyne na Jurze miejsce, oferujące atletyczne wspinanie w dachu i to w liczbie większej niż 2 drogi. Przed wakacjami padł Taniec Pająka VI.5+/6 i Czekając na Godoffa, a jesienią wróciłem przewspinać Hipertrofię treningową, obie VI.6. Dwie ostatnie z wymienionych dróg po połączeniu tworzą właśnie Fumara.

Podczas próby wiosną, fot. Maciek Ostrowski

Podczas próby wiosną, fot. Maciek Ostrowski

Jak widzicie pierwsze wstawki w cały projekt zaliczyłem już niemal rok temu, ale zaraz przyszła zima i sezon zawodów. Kolejne odwiedziny w Mamucie to już tegoroczna wiosna i nadrabianie braków w wytrzymałości. Do tego doszło kilka wyjazdów na west, drobne kontuzje i nie zawsze dobry warun. Ostatecznie tuż przed wakacyjnym wyjazdem do Hiszpanii spadam 3 ruchy przed końcem drogi… Co cie nie zabije to cie wzmocni jak mawiają, więc po powrocie z Rode melduję się z powrotem w Jaskini i po kilku sesjach, w idealnym warunie wpinam się w końcu do łańcucha pierwszej VI.7 od dwóch lat!

I wczoraj, podczas przejścia, fot. Maciek Ostrowski

I wczoraj, podczas przejścia, fot. Maciek Ostrowski

Jak sugeruje spolszczona nazwa drogi – palenie szkodzi 😉 To na pewno, ale wspinanie po ”Fumarze” było dla mnie pod niemal każdym względem rozwojowe. Z jakiegoś powodu droga zupełnie mi nie leżała i musiałem naprawdę dać z siebie wszystko żeby przezwyciężyć przeciwności (odległość od Warszawy też nie pomaga ;] ) i pociągnąć projekt do końca.

Niesamowita Kinga Ociepka przed wejściem w płytkę Chomeiniego

Niesamowita Kinga Ociepka przed wejściem w płytkę Chomeiniego

Nie myślcie jednak, że spędziłem wrześniowe weekendy tylko na jednej drodze. Obiecuję, że niedługo nastąpi dalszy ciąg zbiorów ;]

Podesty robią robotę ;]

Podesty robią robotę ;]

Z racji, że ostatnio zaniedbałem trochę bloga (wybaczcie!) wrzucam jeszcze dwie zaległe informacje. Jak się niedawno okazało moje zdjęcie „In the dark” z Mechaniorem zakwalifikowało się do półfinałów największego na świecie konkursu fotografii sportów akcji. Odbywającego się co 3 lata Red Bull Illume! Znajdziecie je wśród 25 najlepszych kadrów w kategorii „Energy”. Radość dla mnie tym większa, że w konkursie brało udział prawie 6 tysięcy fotografów, a do oceny sędziowie mieli ponad 34 tysięcy zdjęć. Do finałów niestety już nie wszedłem, ale przegrać z takimi zdjęciami to jak wygrać :] Oficjalne ogłoszenie finalistów i zwycięzców już pojutrze.

Mechanior "In the dark"

Mechanior „In the dark”

I ostatnia krótka informacja. Od jakiegoś czasu oficjalnie goszczę na stronie Evolva w zakładce Evolv Global Team #fejm ;]

12395259_10208682873933795_1156834757_n alpin logo blk UKA_logo

Bye bye Rodellar!

To będzie specyficzny wpis. Długo się zastanawiałem jak powinien wyglądać i w końcu, tydzień po powrocie siadłem do pisania. Jak zwykle, tuż po odpaleniu Worda stoczyłem walkę z wrodzonym leniem – „wrzuć same zdjęcia, i tak nikt nie czyta tych wypocin” – wypiłem 2 kawy, opróżniłem lodówkę, przeskrolowałem 3 razy fejsa i przerażony doszedłem do wniosku, że to chyba odpowiednia chwila żeby zabrać się za pisanie…

Wizytówka Rodellar - El Delfin 7c+

Wizytówka Rodellar – El Delfin 7c+

No dobrze, jak już wspomniałem post będzie specyficzny, bo podzielony na 3 części. Pierwsza, nieco nostalgiczna, w końcu to mój siódmy i zapewne ostatni wyjazd do tego wspaniałego miejsca. Następnie coś dla tych z Was, którzy „jeszcze” nie byli w Rode i na deser, powiększony o drobne opisy wykaz ósemkowych dróg, które udało mi się pocisnąć. [Edit: jednak inf. praktyczne zostawiam na koniec i to jedynie w postaci odnośników – okazało się, ze sporo tego w sieci]

Bardzo "przyjazny" sektor Aquest Any Si

Bardzo „przyjazny” sektor Aquest Any Si

Wspierając się wirtualnym kapownikiem podliczyłem, że przez te 7 wyjazdów udało mi się poprowadzić 96 dróg, co przy całym dorobku 670 przejść daje hiszpańskiemu mega rejonowi spory udział w mojej wspinaczkowej historii. Tym razem jechałem jednak z przekonaniem, że prędko tu nie wrócę. Na świecie jest w końcu tyle wspaniałych miejsc do odwiedzenia! Co by nie mówić, zależało mi jednak na jak najlepszym zakończeniu tej „znajomości”. Jeszcze na długo przed wyjazdem zdecydowałem, że jedynym planem jaki sobie postawię będzie plan minimum, a po jego zrealizowaniu zostanie mi czas na wspinanie z luźną głową po czym tylko będę chciał. Jak się później okazało pomysł ten był strzałem w dziesiątkę.

Julia i jedna z najpiękniejszych dróg w Rode - Pince Sans Rire 7b+

Julia i jedna z najpiękniejszych dróg w Rode – Pince Sans Rire 7b+

Po kilkudniowym rozwspinie (2x 8a+), przypomnieniu patentów z zeszłego roku i złapaniu większej dawki wytrzymałości pada Florida, moje pierwsze 8c na weście! Jednocześnie realizuję więc założony plan i zaczynam bardziej wakacyjną część wyjazdu, co wcale nie znaczy, że mniej sportową! Jedynie bez sportowej napinki ;] Zaraz po moim przejściu, w Rode kończą się upały i przychodzi wyczekiwany warun. „Luźne” wspinanie rozpoczynam atakiem na sofciarskie 8b+, Ixeię. Dzięki dobrej pogodzie, droga poddaje się dość szybko, a ja wdrażam plan wspinania OS.

Długa ręka i rozgrzewka na Iron Man 7b+ ;], fot Zuzia

Długa ręka i rozgrzewka na Iron Man 7b+ ;], fot Zuzia

Początkowo nie jest łatwo, puchną przedramiona, ciężko trafić w dobre sekwencje i o dziwo zżera mnie lekki stres („skoro mnie zgrzało już tutaj to na bank dalej spadnę”). Jednak w pewnym momencie następuje przełom, pokonuję osem No limit 7c+. Wynik może niezbyt imponujący, ale istotne jest to,  co się stało później. Nagle wszystkie trybiki zaczęły trafiać na swoje miejsca. Wzrok zaczął działać jak skalny GPS, niemal bezbłędnie wyszukujący w gąszczu chwytów prawidłową sekwencję, przedramiona jak by zaadoptowały się do nowych warunków ustalając zasadę „poniżej 8a+ nie puszczamy”, a głowa? Głowę przed wstawką po prostu wyłączałem :] Efekty? 4x 7c+ os, jedno 7c+/8a, 2x 8a os i może nieskromnie, ale naprawdę szczerze przyznam, że w zdecydowanej większości nie były to przejścia na limesie. Po prostu po tylu wyjazdach brakowało mi dróg na których mógłbym powalczyć w najczystszym stylu. Ewidentnie czas na nowy rejon!

Dobry rest podstawą treningu!

Dobry rest podstawą treningu!

Osy osami, ale nie byłbym jednak sobą nie próbując jeszcze czegoś RP. Dalej wychodząc z założenia „bez napinki” postanowiłem spojrzeć w oczy jednej z najsłynniejszych linii Rodellaru, biegnącej dachem sektora Las Ventanas del Mascun, trzydziestometrowej Pata Negrze. W pierwszych próbach robię wszystkie ruchy, ale czuję że całość jest za trudna, żeby uporać się z nią przed wyjazdem. Zostało nam 11 dni, a przecież zamierzam się wspinać głównie onsightem. Czyż jednak nie sukces cieszy najbardziej, a samo zbliżanie się do niego?  Ekipa z parcienacyfrę.pl pewnie by tematu nie pochwaliła, ja jednak decyduje się co jakiś czas oddawać „kontrolne” wstawki. Ostatecznie, zgodnie z przewidywaniami całości nie udaje się pociągnąć, jednak sam fakt że droga „była w zasięgu” daje mi sporo satysfakcji i przede wszystkim motywacji do dalszych treningów!

Piotrek i życióweczka - Gracias Fina 8a

Piotrek i życióweczka – Gracias Fina 8a

Cyferki:

Florida 8c RP, La Surgencia – 40metrów wspinania jednak nie o wytrzymałość się tutaj rozchodzi. Po 15metrowym siłowym starcie (8a+/b) dochodzimy do kolejnych 15metrów łatwego terenu z dobrymi restami, by ostatecznie zmierzyć się z dziesięcio-ruchowym bulderem.

Ixeia 8b+ RP, Las Ventanas del Mascun – według niektórych b/+, chyba słusznie co nie zmienia faktu, że linia jest bardzo ciekawa. Klasyczny Rodellar – zginanie po dobrych chwytach w przewieszeniu.  Na koniec świetny rest i bulder, który jak się ostatecznie okazało był jedynie formalnością.

Aporia 8a+ RP, La Surgencia – Odwrotnie niż zwykle – bulder na dzień dobry i dalej łatwo.

Nachito Kamikace 8a+ RP, Familia Manson – Jak wszystkie drogi w tej małej grotce, krótkie, łatwe, w dachu i po klamach 😉

Adios Pepito 8a OS, Piscinieta – 45metrów wspinania po tufach w lekkim przewieszeniu. Po miesiącu w Rode ciężko było się na tym zmęczyć. Łatwa.

Pieds Nus Sur La Terre Sacrée 8a OS, Piscinieta – Rewelacja! Jak zresztą cały ten sektor, estetyczne wspinanie po tufach w litej skale, zero wyślizgu. Dość krótka, 25metrów.

<3

Sprawdzone informacje praktyczne:

http://climb.pl/topo-europa/rodellar-es/

http://bywajtu.pl/strony/w-ciaglym-ruchu/notatka/rodellar/

i jeszcze trochę zdjęć z moich poprzednich dwóch wyjazdów:

https://stefanmadej.wordpress.com/2015/08/20/one-month-in-paradise/

https://stefanmadej.wordpress.com/2013/08/09/foto-reminiscencje/

 

 

 

 

Hasta la vista Jura!

Na szybko wrzucam kilka zdjęć z minionej niedzieli spędzonej na Kołoczku. Na tekst nie ma czasu, bo za parę godzin wsiadam do auta i jedziemy do Hiszpani. Hasta la vista!!!

Staszek ciśnie Young Power VI.4+

Staszek ciśnie Young Power VI.4+

Kuba i próba na Young Power

Kuba i próba na Young Power

 

Irek i locik na Porozmawiajmy o Kobietach VI.4+/5

Irek i locik na Porozmawiajmy o Kobietach VI.4+/5

I znowu Staszek, tym razem próba na Pękniętym Zwierciadle za VI.5

I znowu Staszek, tym razem próba na Pękniętym Zwierciadle za VI.5

Kto wie co to? :)

Kto wie co to? 🙂

DSC_5875_1